Vier jaar na start oor­log: Oek­ra­ïen­se fami­lie bouwt nieuw leven op in Oostkamp

Exact vier jaar na de Russische inval in Oekraïne blikt Oleksandra Pavlenko terug op haar vlucht naar West-Vlaanderen. In Oostkamp vond ze onderdak, werk én de liefde. Toch blijft de oorlog elke dag aanwezig in haar leven.

Toen Rusland Oekraïne binnenviel, vluchtte Oleksandra samen met haar familie naar België. Ze konden al snel terecht bij een gastgezin in Oostkamp, bij Koen Hallaert en zijn gezin. Daar verbleven ze een half jaar.

“Dat was zeer intens, maar ook zo rijk aan verhalen en vriendschappen die gegroeid zijn. Dat is eigenlijk ongelooflijk”, zegt Koen. Het contact is nooit verbroken. “Eigenlijk is dat een beetje familie geworden.”

Oleksandra ging al snel aan de slag als architect in Brugge. Daar leerde ze Cliff Segers kennen. Intussen vormen ze een koppel en er zijn trouwplannen.

“We zullen trouwen in september, normaal gezien”, vertelt Oleksandra. “Een dik jaar heb ik me moeten bewijzen. Ik zag eerst geen partner in Cliff. Het was een goeie man met een open hart, heel helpvol. Ik zag andere kanten van hem. Zoiets kan je niet plannen.”

Ook de rest van haar familie heeft intussen een leven opgebouwd in West-Vlaanderen. Toch blijft de bezorgdheid om de achterblijvers groot.

“Mijn oma’s zijn daar nog. Ze zeggen: we willen sterven op de plaats waar we geboren zijn. Elke keer als ik met mijn oma spreek, zegt ze dat ze wil dat we ooit weer samen rond de tafel zitten. Het is zo triestig. Ze heeft ons al vier jaar niet gezien.”

Ondanks het nieuwe leven hier blijft de band met het thuisland sterk. Oleksandra en Cliff koesteren een gezamenlijke droom: ooit een kleine fabriek oprichten in Oekraïne.

“Dat zou een steun zijn voor Oekraïne, voor jobs en om mensen te helpen. Het is een droom. We weten niet of het zal lukken, maar het zou mooi zijn.”

Vier jaar na het uitbreken van de oorlog is het leven in West-Vlaanderen voor Oleksandra opnieuw stabiel. Maar de hoop op vrede en hereniging met haar familie blijft.