Direc­teur bui­ten­ge­woon onder­wijs aan minis­ter Demir: ​“Ver­trek van onze rea­li­teit, niet alleen van een beleidsnota”

Dit is de volledige open brief:

Vandaag kan ik niet zwijgen. De recente uitspraken over de toekomst van het buitengewoon onderwijs raken me diep.

Ze hangen al even in de lucht, maar nu is het moment gekomen om te reageren. Niet vanuit frustratie, maar vanuit liefde voor onze leerlingen , respect voor onze experten in het onderwijs en bezorgdheid om de draagkracht van ons onderwijslandschap. Laat me eerlijk zijn: in het reguliere onderwijs staan teams nu al elke dag tot aan hun oren in uitdagingen. Handelingsverlegenheid? Die is er niet zomaar. Die ontstaat omdat er simpelweg te weinig mensen, te weinig tijd én te weinig expertise beschikbaar is.

Wekelijks worden we gecontacteerd om even mee te denken met andere teams, om vast te stellen dat we niet alles kunnen doorgeven, gewoon in een pakketje...Bij ons is die expertise aanwezig. Niet toevallig. Maar omdat mensen hier bewust kiezen voor deze doelgroep. Omdat ze jarenlange ervaring hebben met kinderen met autisme, met gedrags- en emotionele kwetsbaarheden, met complexe hulpvragen. Omdat ze zich verdiepen, specialiseren, blijven bijleren.

Onze logopedisten, ergotherapeuten, kinesisten, opvoeders, kinderverzorgers, leerkrachten … dit zijn experten die hun hele carrière bouwen rond één centrale vraag: Wat heeft dit kind nodig om te groeien?

Dat is geen vakje. Dat is een roeping.

Daarom doet de redenering dat “iedereen in het regulier onderwijs moet kunnen blijven” mij zo’n pijn.

Natuurlijk, voor sommige leerlingen kan dat perfect.

En dat is prachtig, want ook in het regulier onderwijs leveren ze prachtig werk.

Maar voor anderen kan dit niet — en dat is geen falen. Dat is realisme, dat is zorgzaamheid, dat is kinderen zien zoals ze zijn.

En dan hoor ik vaak dat “het buitenland het zo doet”. Maar laat ons eerlijk zijn:

Die vergelijking houdt geen steek.

In veel landen is het onderwijs volledig anders georganiseerd. Andere structuren, andere financiering, vaak zelfs grotendeels geprivatiseerd. Andere klasgroottes, andere zorgsystemen, andere ondersteuningsnetwerken.

Je kan geen appels vergelijken met kiwi’s. (laat ons hier ook even buitengewoon zijn)

Ons onderwijsmodel is uniek, en onze uitdagingen ook. Dus laten we ophouden met schijnvergelijkingen die de realiteit niet weerspiegelen.

Ik ontmoet wekelijks ouders die al jaren zoeken naar een plek waar hun kind eindelijk kan ademen. Door het M-decreet is die zoektocht vaak langer en zwaarder geworden dan nodig.

Sommige kinderen komen bij ons aan en zijn uitgeblust, schoolmoe, soms zelfs opgegeven door het systeem.

En dan gebeurt er vaak iets bijzonders.

Na een maand in onze school zie ik ouders aan de schoolpoort die zeggen:

“Amai… dit had zoveel langer moeten gebeuren.”

“Wij zien ons kind eindelijk terug gelukkig.”

“Het zit op zijn plaats. Waarom heeft dit zo lang geduurd?”

Die ouders zijn vaak kapot. Niet omdat ze niet genoeg geprobeerd hebben, maar omdat ze hun kind stukje bij beetje kwijtgeraakt waren in een systeem dat niet op hen afgestemd was.

En nu hebben ze hun kind eindelijk terug.

Als ik dan deze beleidsboodschappen lees, vraag ik me met een klein hart af hoe zíj dit zullen ervaren. Hoe het voelt om eindelijk rust gevonden te hebben, en dan te horen dat jouw veilige plek misschien weer in vraag wordt gesteld.

En laat me daarin heel helder zijn: Mijn leerlingen kunnen niet functioneren in een klas met 20 kinderen.

Mijn leerlingen hebben nood aan een prikkelarme leeromgeving.

Mijn leerlingen hebben onderwijs op maat nodig, elke dag opnieuw.

Wij starten liever vroeger in het buitengewoon, om onze leerlingen sterker te maken, om hen bij te staan, zodat ze in de toekomst richting regulier onderwijs mee begeleid kunnen worden. Dat is voor ons inclusie, samen zoeken naar wat past en dan doen we met een hart vol liefde de overdracht naar de volgende school.

En dan is er iets dat me nog dieper raakt: de ondertoon dat het precies een schande is wanneer je kind in het buitengewoon onderwijs zit. Alsof “alles moet kunnen” en “iedereen moet in een gewone school kunnen meedraaien”.

Maar waarom?

Waarom zou het een schande zijn dat een kind precies dat onderwijs krijgt dat bij hem of haar past?

Laat me dit luid en duidelijk zeggen:

Het is géén schande dat je kind in het buitengewoon onderwijs zit.

Integendeel.

Het is een plek waar kinderen mogen floreren, tempo meetelt en waar hun stem gehoord wordt, waar hun noden erkend worden.

Het zou werkelijk hartverscheurend zijn mocht deze maatschappelijke blik nóg negatiever worden gemaakt. Geen enkel kind verdient dat. Geen enkele ouder verdient dat.

En dan is er nog ons team.

De mensen die zich elke dag inzetten voor onze 190 leerlingen.

Mensen die bewust kiezen voor deze doelgroep, die hun expertise jarenlang opbouwen, die rond het kind draaien — niet omgekeerd.Mijn team zijn geen “leraren die toevallig in het BuO werken”.

Het zijn specialisten.

Mensen met een hart voor onze doelgroep, met vakkennis, met doorzettingsvermogen.

Mensen die élke dag opnieuw zoeken naar de best mogelijke aanpak voor elk kind, op elk moment.

Daarom wil ik U, minister Zuhal Demir graag persoonlijk uitnodigen om eens een dag met ons mee te lopen. En dat bedoel ik écht vanuit mijn hart. Ik voel dat u het goed voorheeft met de toekomst van ons onderwijs, dat u gelooft in kansen voor élk kind – net zoals wij dat hier elke dag proberen waar te maken.

Dus kom gerust langs. Om te kijken, te luisteren, te voelen wat er hier gebeurt.

Ik wandel met u door onze klassen, langs onze therapeuten, onze experten, onze leerlingen.

Zodat u met eigen ogen kan zien wat dit werk écht vraagt, wat het betekent en vooral: hoeveel het kan opleveren voor kinderen die anders uit de boot dreigen te vallen.

Dank u om dit te lezen.

Voor onze leerlingen. Voor onze ouders.

Voor ons team dat elke dag het verschil maakt.

En voor een samenleving die het aandurft om écht naar kinderen te kijken.

Warme lieve groet, van een ontzettend trotse directeur buitengewoon onderwijs.

#swag

Melissa