Zomer­kamp in Lich­ter­vel­de brengt kin­de­ren met Gil­les de la Tour­et­te samen: ​“Hier kun­nen we vol­le­dig ons­zelf zijn”

Cas, Emile, Stan en Marcel hebben naar alle waarschijnlijkheid het syndroom van Gilles de la Tourette. Dat betekent dat de jongens af en toe verbale of motorische tics hebben. Vaak proberen ze die te onderdrukken, maar op het zomerkamp hoeft dat helemaal niet.

"Het is fijner dan een gewoon kamp, omdat je hier gewoon jezelf kunt zijn", vertelt Cas Lauwych. "Niemand kijkt raar op als je tics hebt. Iedereen hier begrijpt elkaar, dus niemand geeft daar commentaar op."

Zichzelf zijn

Elke dag staat er een rustige en een sportieve activiteit op het programma, een afwisseling die goed werkt voor jongeren met Tourette. 

"Die tics vragen ontzettend veel energie", vult Charlotte Cool aan, psychologe, organisator van het kamp én mama van twee jongens met Tourette. "Hier kunnen ze gewoon zichzelf zijn. Ze hoeven hun tics niet te onderdrukken en moeten niet bang zijn voor reacties van anderen. Iedereen weet hier hoe dat voelt."

Vanuit haar praktijk merkt Charlotte dat kinderen met tics nood hebben aan contact met lotgenoten. "Hoe reageer je als een klasgenoot zegt: 'Stop eens met dat geluidje te maken'. De tips die de kinderen elkaar geven, zijn veel waardevoller dan wanneer ik die als hulpverlener geef. Ze herkennen zich in elkaars verhaal."

Minder alleen

Dat voelen de jongens ook. "Ik voel mij hier minder alleen", zegt Marcel De Visschere. "Ik vind het raar dat ik anders ben dan de rest, maar hier kunnen we daar gewoon over praten."

Ook Stan Lauwych vindt herkenning belangrijk. "We geven elkaar tips en dat helpt. Het is fijn om met kinderen te zijn die ook tics hebben. Zo besef je dat je niet de enige bent en hoef je je daar niet voor te schamen."