Arche­o­lo­gen doen opmer­ke­lij­ke ont­dek­kin­gen bij reno­va­tie van Weeuw­hof in Poperinge

Het Weeuwhof in de Poperingse binnenstad bestaat uit 26 huisjes rond een centrale binnenkoer. In de 18de en 19de eeuw woonden er arme weduwen. “Een weduwe heet in het West-Vlaams (en zeker in het Poperings) een ‘weewe’, vandaar de naam Weeuwhof”, legt archeoloog Jan Decorte uit.

Tijdens de opgravingen legden archeologen verschillende oude vloeren bloot. Een bakstenen vloer deed vermoedelijk dienst als opslagplaats voor kolen. Elke weduwe kreeg jaarlijks honderd kilo kolen toegewezen. Daarnaast vonden de onderzoekers ook originele vloeren in rode en zwarte keramische tegels.

Onder die vloeren kwamen nog oudere sporen uit de late middeleeuwen tevoorschijn, waaronder scherven. “We vinden geen directe bewoning terug, maar we zien wel dat dit gebied deel uitmaakte van het stadsweefsel. Zo kunnen we stap voor stap reconstrueren hoe groot het middeleeuwse Poperinge precies was.”

Afvalkuil

De grootste verrassing was echter een afvalkuil vol hoornpitten, resten van hoorns van runderen en schapen. Die vondst wijst mogelijk op een leerlooierij of een hoornbewerker. “Normaal vinden we leerlooierijen altijd in de buurt van beken, maar hier kennen we geen dergelijke activiteit”, vertelt Mia Verhaeghe. “We moeten nog verder onderzoeken waarom die hoornpitten hier terechtgekomen zijn. Mogelijk gaat het om een hoornbewerker.”

“Vooral die afvalput met de hoornresten is bijzonder”, klonk het bij Bert Lemahieu. “Zoiets heb ik nog nooit gezien of gehoord.” Ook een oude munt uit de tijd van Filips II maakte indruk. "Ik mag het waarschijnlijk niet vastpakken, maar ik zou graag eens kijken met een vergrootglas." Na een grondige renovatie komen hier mensen wonen, die een vorm van zorg of begeleiding nodig hebben.