Docu­reeks brengt wan­toe­stan­den bij non­nen in Aar­se­le aan het licht: ​“Lijf­straf­fen waren dage­lijk­se kost”

Walter Vanlerberghe kwam als vijfjarige in het Sint-Antoniusgesticht terecht. Hij vertelt hoe lijfstraffen dagelijkse kost waren. “We moesten op onze knieën rijden tot ze open lagen. Of met ons hoofd in een emmer water, tot we naar adem hapten. Daarna volgde vaak de kolenkelder of slagen met een zweep.”

Volgens Vanlerberghe hielden de zusters zich in net voor de kinderen die voor een nacht naar huis mochten, zodat ouders geen wonden zagen. “Onze ouders wisten niet wat er echt gebeurde. Voor hen waren de nonnen heilig.”

Een van de beruchtste figuren was zuster Cordula, die volgens Vanlerberghe nog verder ging dan lijfstraffen. “Zij vernederde ons niet alleen, ze ging ook grensoverschrijdend om met oudere kinderen.” Toch benadrukt de nu 83-jarige ook dat die periode hem deels gevormd heeft: “Ik zei tegen mezelf: ooit wordt het beter. En ik heb dat kunnen omzetten in kracht.”

De Unie van Religieuzen in Vlaanderen reageert scherp. Voorzitter zuster Mieke Kerckhof: “Wij zijn diep geschokt door deze onthullingen. Dit had nooit mogen plaatsvinden. Wij bieden onze excuses aan de slachtoffers voor het onrecht dat hun is aangedaan.” De organisatie is tevreden dat Justitie een onderzoek opent en roept andere slachtoffers op hun verhaal te doen bij de Vlaamse Commissie voor Erkenning & Bemiddeling.