Assi­sen dub­be­le kin­der­moord: ​“Ik ging alles kwijt zijn” (beschul­dig­de)

Tijdens zijn verhoor legde V. uit hoe hij zijn oudste dochter die woensdagmiddag als eerste om het leven bracht. "Ik heb dan die spanbandjes aan haar handjes gedaan en die zak over haar hoofd gedaan en ook spanbandjes aangedaan. Dan ben ik naar beneden geweest en heb ik hetzelfde gedaan bij Ona." In eerste instantie vergat de beschuldigde te vertellen dat hij zijn kinderen ook knevelde met een kousenbroek. "Maar ik ben er zeker van dat ik dat ook bij Maudje heb gedaan."

"Durf je gewoon niet zeggen dat Maud minuten aan een stuk heeft geroepen en geschruweld?", wierp de voorzitter op. "En dat Onaatje misschien daardoor plots in de gang stond? En dat je daarom bij haar een kousenbroek gebruikt hebt?" V. ontkende dat formeel, maar herinnerde zich wel nog hoe Maud rondwandelde en later lag te spartelen op bed. "Maudje vroeg wat ik aan het doen was. Ik zei dat het gedaan moest zijn. Ze was aan het huilen ook." V. kon dan weer niet uitleggen waarom hij Ona verplaatste naar een bed in de vakantiewoning.

Chris V. moet zich ook verantwoorden voor moordpoging op zijn ex-partner, omdat hij de elektriciteit in de woning saboteerde. "Dat was gewoon een idee van mij, om te belemmeren dat de kindjes snel gevonden zouden worden." Bij dat verhaal plaatste voorzitter Willem De Pauw grote vraagtekens. De beschuldigde moest immers weten dat Astrid gevaar liep als ze de elektriciteit weer wilde herstellen. "Ik heb daar nooit bij stilgestaan", reageerde V.. Het viel de voorzitter ook op dat hij wel een brief schreef naar haar vader en oom, maar niet naar Astrid G. zelf. "Waarom niet? Ze was toch de vrouw om wie het volgens u allemaal draaide? De moeder van wie je juist haar kinderen om het leven hebt gebracht?"

Meermaals werd ook gepolst naar het motief van de beschuldigde. "Ik heb vaneigens veel nagedacht, maar ik zei dat het genoeg was. Het moest stoppen. Alle miserie. Ik ging alles kwijt zijn", klonk het. Na enig aandringen gaf V. toe dat hij niet enkel uit liefde, maar ook uit kwaadheid en wraak handelde. Naar eigen zeggen wilde hij zichzelf van het leven beroven, maar mislukte dat. "Dat touw is doorgeknakt toen ik van mijn tractor sprong. In Oostende ben ik twee keer in zee gesprongen, maar ik wist niet dat ik kon zwemmen." Ten slotte belandde V. bij zijn arrestatie ook nog met zijn voertuig tegen een verlichtingspaal. "Denk je werkelijk dat je dood kan zijn als je aan 40 of 50 kilometer per uur door het gras tegen een paal rijdt?", reageerde de voorzitter.

De beschuldigde verklaarde tijdens zijn verhoor meermaals dat hij veel spijt heeft. "Ik weet dat het allemaal mijn schuld is. Ik kan mijn gevoelens tegenover Astrid niet onder woorden brengen. Tuurlijk zie ik haar nog graag. Ik ben er niet meer kwaad op. Het is jammer dat ik de klok niet kan terugdraaien." 

Zijn telefoontjes vanuit de gevangenis waren naar eigen zeggen enkel om zijn spijt uit te drukken. V. ontkende ook dat hij op zoek ging naar huurmoordenaars. "Ik heb daar niets mee te maken. Het was afpersing, de medegedetineerden wilden mijn loodsen huren. Dan heb ik dat adres en die foto wel gegeven. Ze vroegen dat."

Vrijdagochtend starten de getuigenverhoren.