Ten­toon­stel­ling over geë­va­cu­eer­de kin­de­ren in WOI

Vanaf het voorjaar 1915 werden kinderen massaal met treinen en vrachtwagens naar veiliger oorden geëvacueerd. Hoe lang ze hun ouders of broers en zussen zouden moeten missen wisten ze niet. Vaak bleven ze weg in schoolkolonies tot een stuk na de oorlog. De tentoonstelling laat hiervan foto’s, documenten en persoonlijke spullen zien.

Onleefbaar

Na de eerste gasaanvallen in april 1915 werd het stilaan duidelijk dat het vooral voor kinderen in de frontstreek onleefbaar werd. Een grootse verplicht evacuatie bracht hen met treinen en vrachtwagens naar veiliger oorden.

De tentoonstelling laat heel wat getuigen terug tot leven komen.

Ze moesten allemaal weg. Ze hadden geen klas want die was ingenomen en ze leerden rare dingen van de soldaten. Ze verwilderden en moesten weg. In Parijs kregen ze onderwijs?

Jaren weg

"Ik heb nog schriften van m’n mama. Ze leerden schrijven en Frans. Ze schreven brieven en kregen er terug. Die werden gecensureerd door de nonnen. Ze baden alleszins veel."

Het duurde tot na de oorlog tot ze  terug thuis kwam. Haar moeder kwam bij het oorlogsgeweld om en haar vader verloor een arm. Aan haar kinderen vertelde Martha Castryck over de ellendige tijd amper iets.

"Over wat ze beleefde heeft ze nooit verteld. Zoals Martha verdwenen er duizenden kinderen uit de frontstreek naar veiliger oorden. Ze werden Les enfants de l’ Yser genoemd.

Les enfants de l’Yser gingen ondermeer naar Parijs. Heel vaak werden ze er medisch gekeurd en dan gingen ze met de trein tot in het Zuiden en in verlaten kloosters en kastelen waren er schoolkolonies. Belgische leerkrachten en nonnen zetten het schoolleven verder in een soort internaatverband.