Pla­dijs pro­fi­teert van wind­mo­len­par­ken op zee

Dat blijkt uit een begin februari gepubliceerd doctoraat aan de Universiteit Gent van Jolien Buyse, onderzoekster bij het Instituut voor Landbouw-, Visserij- en Voedingsonderzoek (ILVO).

In België zijn de acht offshore windmolenparken vandaag goed voor een capaciteit van 2.262 megawatt (MW). Tegen 2040 wil de federale regering in de Belgische zeegebieden gaan naar een productiecapaciteit van 8.000 MW.

Huidige en geplande Europese windmolenparken zullen volgens ILVO-onderzoekster Jolien Buyse samen 10 procent van het Noordzeeoppervlak innemen. Die ruimte is vaak niet meer toegankelijk voor andere mariene activiteiten, zoals visserij, wat voor spanningen zorgt tussen de twee sectoren. In haar doctoraat bestudeerde Buyse de ecologische effecten van de parken op commerciële platvissen, met name de pladijs.

Dat leidt tot verrassende resultaten. Zo vormen de funderingen van de windturbines en de omliggende erosiebescherming, bestaande uit rotsen, een geschikte ondergrond voor allerlei zeeorganismen die zich massaal vastzetten op de harde structuren, zogenaamde 'aangroeifauna'. Vissen, krabben en kreeften verschuilen zich in holtes van de rotsen van de erosiebescherming.

Kunstmatige riffen

Pladijzen die aanwezig waren nabij die erosiebescherming, voedden zich met de aangroeifauna en dat over een lange periode, stelde Buyse vast. Ze profiteren dus van de 'kunstmatige riffen' in een windmolenpark.

Een aantal pladijzen kreeg ook een zender waarmee hun bewegingen rondom de windmolens gevolgd kon worden. De vissen verbleven gedurende de zomermaanden bijna onafgebroken in het windmolenpark en hadden zelfs de voorkeur voor één bepaalde windmolen. Tijdens de wintermaanden verlieten de meeste pladijzen het windmolenpark om hun eitjes te gaan afzetten op de paaigronden in de zuidelijke Noordzee en het Engels Kanaal. Na de paaiperiode keerde een groot deel van de gezenderde vissen terug naar het windmolenpark, wat hun sterke 'homing'-gedrag illustreert, concludeert Buyse.