Fami­lie schenkt dag­boek van ​‘ver­plicht tewerk­ge­stel­de’ tij­dens WO 2 aan Zonnebeke

De dagboeken van Gaston Slosse bestaan uit zeventien schoolschriftjes, 1.050 bladzijden. De schilder-behanger uit Zonnebeke moest tijdens de  Tweede Wereldoorlog in het noorden van Frankrijk en later ook in Duitsland voor de Duitsers werken. Kathleen Slosse, kleindochter van Gaston: "Wij wisten eerst niet van het bestaan van de schriftjes. Wij hebben dat maar laat geweten. Zelf vertelde hij nooit over de oorlog."

Duitsers drongen aan

Gaston begint zijn dagboeken in 1942. De Duitsers willen dat hij op het kanaaleieland Guernsey gaat werken. Daniël Vannieuwenhuyse: "Hij beschrijft dat heel mooi, dat proces van de Duitse overheid die aandrong. Ga naar ginder. Jullie zijn een voorbeeld. Jullie werken goed. Het is goeie kost, goeie inwoon. En je mag regelmatig naar huis op congé. Zelfs al zit je op een eiland. Dat komt allemaal in orde."

Interessanter naar het einde toe

Via zijn schriftjes kom je veel te weten over zijn leven, en ook over Zonnebeke,  waar hij over schrijft als hij naar huis mag. "Naarmate de bevrijding nadert, wordt het heel interessant. We kennen allemaal 'de witte' en 'de zwarte'. Gaston noemt man en paard. Hij gebruikt geen schuilnamen. Hij gebruikt met naam en toenaam zodat
iedereen weet tot welke kleur zij behoorden."

Gekend figuur

Omdat de dagboeken niet verloren zouden gaan schenkt de familie ze aan de gemeente Zonnebeke. Hij was er gemeenteraadslid. Na de bevrijding is hij eerste schepen en een tijdlang waarnemend burgemeester. Hij zat ook in de toneelkring. "Het was een gekend figuur in Zonnebeke. We vinden dat Zonnebeke daar meer recht op heeft dan Ieper. Het komt terug naar zijn roots."

Daniël Vannieuwenhuyse heeft de dagboeken hertaald en bewerkt zodat ze leesbaar zijn voor iedereen.